diaxoristiko2

DIAHORISTIKO

farmakeia

DIAHORISTIKO

O KAIROS

Ναύπακτος, 5 Μαρτίου 1997.

 Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα ότι πρόκειται να αφιερώσετε ειδικό τεύχος για τον αείμνηστο Πρωτοπρεσβύτερο π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο, ο οποίος εβάστασε στους δυνατούς και ασθενικούς του ώμους, πολλές φορές μόνος του, όλον τον καύσω­να της ημέρας, αυτήν την περίοδο κατά την οποία πλησιάζουμε προς το τέλος της δεύτερης χιλιετίας. Καίτοι αυτό το γεγονός είναι σημαντικό, εν τούτοις όμως, πιστεύω ότι δεν θα ανταποκριθή πλήρως στον στόχο του, ακριβώς γιατί η εκρηκτική προσωπικό­τητα και το μεγάλο έργο του αειμνήστου εργάτου της Εκκλησίας είναι αδύνατο να περιληφθή στις σελίδες ενός περιοδικού, ή ακόμη και στις σελίδες πολλών βιβλίων. Άλλωστε υπάρχουν τα δικά του κείμενα τα οποία παρουσιάζουν ανάγλυφα την προσωπικότητά του.

 Με τον αείμνηστο είχα την εξαιρετική χαρά και τιμή να συνεργασθώ περιστασιακά, άλλο­τε ως ακροατής σε Συνέδρια και Ημερίδες που διοργάνωνε, άλλοτε μιλώντας μαζί του προσω­πικά και άλλοτε συμμετέχοντας σε Συνάξεις ως εισηγητής ενός θέματος. Διέκρινα το σπινθη­ροβόλο πνεύμα του, τον ζηλωτή Κληρικό, τον επιστήμονα θεολόγο, τον άριστο γνώστη των θεμάτων που ανέπτυσσε, τον μαχητή ομολογητή της πίστεως, τον άνθρωπο που αγαπούσε πολύ την Εκκλησία και φλεγόταν κυριολεκτικά από την αγάπη του προς τον Θεό, την Εκκλησία, αλλά και τον άνθρωπο, που παρασύρεται στις μεθοδείες του διαβόλου.

 Σε όλη την πολυτάραχη ζωή του ασχολή­θηκε με τις αιρέσεις που προσβάλλουν τα ασθενικά μέλη της Εκκλησίας και τα οδηγούν σε πνευματική πλάνη και σύγχυση, στην αποστασία από τον Θεό και την απώλεια της αιωνίου ζωής. Στο θέμα αυτό έδειξε αποστολικό ζήλο και προφητική διάθεση. Θύμιζε τους Προφήτας και τους Κριτάς της Παλαιάς Διαθήκης, που ενδιαφέρονταν για την πνευματική υγεία του λάου. Άλλωστε, το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Προφη­τών ήταν ο αγώνας τους εναντίον κάθε θρησκευτικού συγκρητισμού.

 Ο πολυχρόνιος πόλεμος που διεξήγαγε, ο αείμνηστος εναντίον των αιρέσεων, είχε συ­νέπειες και στον εαυτόν του, γιατί δέχθηκε ποικιλότροπες επιθέσεις, δοκιμασίες, διωγ­μούς, που δέχονται όλα τα φιλότιμα παιδιά του Θεού, τα οποία αγωνίζονται από αγάπη για την «επιφάνειαν αυτού» (Β Τιμ. Δ’, 8).

 Βέβαια, γνωρίζω ότι υπάρχουν μερικοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο αείμνηστος π. Αντώνιος έκανε ένα μονομερή αγώνα, αφού ασχολήθηκε μόνο με τους αιρετικούς, ασχο­λήθηκε κυρίως με την απολογητική της Εκ­κλησίας και όχι τόσο με το θετικό έργο της παρουσιάσεως της Ορθόδοξης διδασκαλίας και της εκθέσεως της πίστεως της Εκκλησί­ας. Όμως, μια τέτοια ερμηνεία είναι εσφαλ­μένη για τους εξής λόγους.

 Πρώτον: «Η αντιλογία υπέρ της ευσέ­βειας» δεν είναι έξω από το καθήκον ενός Κληρικού. Είναι σημαντικό να σημειωθή ότι ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην αρχή των αγώνων του με τον αιρετικό Βαρλαάμ και τους ομοίους του, καθόρισε ένα βασικό κανόνα λέγοντας: «έτερον εστί η υπέρ τις ευσεβείας αντιλογία και έτερον η της πίστεως Ομολογία». Δεν πρέπει να συγχέωνται τα πράγματα, αφού διπλό είναι το έργο ενός ποιμένος, ήτοι η αντιλογία υπέρ της ευσεβείας και η ομολογία της πίστεως. Και τα δύο αυτά τα έκανε ο αείμνηστος π. Αντώνιος με ένθεο ζήλο και διάθεση πολλή.

 Ασχολήθηκε με την ανάλυση της διδασκαλίας των ποικιλωνύμων αιρέσεων, ώστε να μη παραπλανηθούν από τον αρχηγέτη τους διάβολο οι ασθενείς τη πίστει, αλλά ενδιαφέρθηκε και για την ομολογία της πίστεως, αφού σε όλα τα βιβλία του παρέθετε τα βασικά στοιχεία της πίστεως, έγραψε το θαυμάσιο βιβλίο «Εφόδιο Ορθοδοξίας», καθώς επίσης δημιούργησε προγράμματα «Ορθοδόξου οικοδομής» προσπαθώντας να κατηχήση τους εκατοντάδες και χιλιάδες ανθρώπους, που προσέρχονταν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, υστέρα από οδυνηρή περιπλάνηση σε δαιμονιώδεις ατραπούς.

 Θα ήταν επιπόλαιο να μη δη κανείς αυτό το διπλό έργο που επιτελούσε ο αείμνηστος δούλος του Θεού π. Αντώνιος. Άλλωστε, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μιλώντας για την πίστη που πρέπει να έχου­με προς Θεό κάνει την παρατήρηση: «Πιστεύομεν εις τον Θεόν, και πιστεύομεν τω Θεώ έτερον έστιν έκατερον τούτων». Το πρώτο σημαίνει το να φρονή κανείς ορθώς περί του Θεού, το δεύτερον το να θεωρή βέβαιες και αληθινές τις επαγγελίες του, δηλαδή να ζη εν Θεώ. Και συνεχίζει ο θεόπτης άγιος για να πη ότι «δει δε και αμφότερα ημάς έχειν και κατ αμφότερα ημάς αληθεύειν και ούτως έχειν», όπως ακριβώς, πιστεύω, τα είχε και ο ζηλωτής δούλος του Θεού π. Αντώνιος.

 Δεύτερον: Είναι αλήθεια ότι έδωσε μεγαλύτερη προσοχή στον πόλεμο εναντίον των αιρέσεων. Έχω την εντύπωση ότι αυτό το έκανε για δυο βασικούς λόγους. Ο ένας γιατί γνώρισε ο ίδιος τον βαθύ πόνο των ανθρώπων που είχαν μπλεχτεί στα δίχτυα των αιρέσεων και έζησε το δράμα και την τραγικότητά τους. Η αίρεση δεν είναι μια απλή δοξασία, αλλά δαιμόνιο τού λογιστι­κού, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Και πράγματι, άλλο είναι να γράφη ένας θρησκειολόγος επιστήμονας για τις αιρέσεις και άλλο να αντιμετωπίζη ένας Κληρικός τα δράματα που δημιουργούν οι αιρέσεις στις ψυχές των ανθρώπων που είναι πλασμένες κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση Θεού, και μά­λιστα σε ανθρώπους που είχαν δεχθεί το Ορθόδοξο Βάπτισμα. Οι επιστήμονες θεολόγοι, αλλά και οι στοχαστές δεν μπορούν να αντι­ληφθούν αυτήν την τρομερή παράμετρο.

 Ο άλλος λόγος είναι ότι πολλοί ασχολούνται με τον πνευματικό καταρτισμό των Χριστια­νών, λίγοι όμως έχουν το χάρισμα να αναλύουν διεξοδικώς τις μηχανές του πονηρού. Άλλωστε, πολλά είναι τα χαρίσματα που συγκροτούν τον θεσμό της Εκκλησίας. Ο αείμνηστος π. Αντώνιος γνώριζε όσο ολίγοι, για να μην πω ότι ήταν ο μόνος γνώστης αυτής της πλευράς της Εκκλησιαστικής ζωής.

 Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης έχει σημειώσει πολύ Ορθόδοξα: «Η Εκκλησία έχει δύο όψεις, μια θετική αγάπη, ενότητα και κοι­νωνία αιωνίως με τους άλλους και με τους Αγίους εν Χριστώ και μία αρνητική τον πόλεμο κατά τού Σατανά και των δυνά­μεών του, ο οποίος έχει ήδη ηττηθή στην σάρκα τού Χριστού από αυτούς που ζουν εν Χριστώ, πέρα από τον θάνατο, αναμένοντας την γενική ανάσταση, την τελική και ολοκληρωτική νίκη τού Θεού επί τού Σατανά. Η Χριστολογία είναι η θετική όψη της Εκκλησίας, αλλά ρυθμίζεται από την βιβλική δαιμονολογία, η οποία είναι ένας σημαντικός αρνητικός παράγοντας που καθορίζει και την Χριστολογία και την Εκκλησιολογία. Και οι δύο αυτές (Χριστολογία, Εκκλησιολογία) είναι ακατανόητες, χωρίς μια επαρκή κατανόηση τού έργον και των μεθόδων τού Σατανά "εις τούτο εφανερώθη ο υιός τού Θεού, ίνα λύση τα έργα τού διαβόλου" (Α Ιω. γ", 8)».

 Πιστεύω, ότι ο αείμνηστος π. Αντώνιος είδε την Εκκλησιολογία και την Χριστο­λογία μέσα από την δαιμονολογία, γιατί ο άνθρωπος που δεν μπορεί να ελευθερωθεί από τις σατανικές δυνάμεις και τις αιρετικές κακοήθειες, δεν μπορεί να γνωρίσει τι είναι η Εκκλησία και τι είναι ο Χριστός. Πρόκει­ται για αφέλεια μερικών θεολόγων το να ασχολούνται με την Εκκλησία, τον Χριστό, την πνευματική ζωή και να αγνοούν τις μεθοδείες του διαβόλου.

 Όταν πλησίαζα τον π. Αντώνιο, ιδίως τον τελευταίο καιρό και άκουγα από το στόμα του τις δυσκολίες που είχε, έμενα κατάπλη­κτος. Θυμάμαι μια φορά που μου έλεγε ότι έγραφε και διάβαζε με την ελάχιστη όραση που του είχε απομείνει στο ένα του μάτι, αφού από το άλλο μάτι δεν έβλεπε. Τότε έμει­να άφωνος και εξεδίωξα και τις ελάχιστες αμφιβολίες που εξέφραζαν άλλοι για το πρό­σωπο και το έργο του. Στην περίπτωσή του ίσχυε ο λόγος του Χριστού στον Απόστολο Παύλο: «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β’ Κορ. ιβ 9). Ο θαυμασμός μου αυξήθηκε όταν μου έλεγε για την ασθένεια της Πρεσβυτέρας του και γενικά τις δυσκο­λίες της οικογενείας του. Και όμως, εκείνος, παρά τους πειρασμούς, εργαζόταν ακάματα το δύσκολο και υπεύθυνο ποιμαντικό έργο που του ανέθεσε η Εκκλησία.

 Προσευχόμουν κατά την διάρκεια της ασθενείας του. Όταν πληροφορήθηκα την κοίμησή του αισθάνθηκα βαθειά συγκίνηση, αλλά και χαρά από την άποψη ότι έφυγε ένας δούλος του Χριστού, ένας εργάτης της Εκκλησίας που ομολόγησε τον Χριστό και εβάστασε το όνομά Του «ενώπιον εθνών και βασιλέων υιών τε Ισραήλ» (Πρ. ιθ, 15).

 Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναλύοντας τον λόγο του Χριστού «πας όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων...» γράφει: «οράτε ότι ούτε ημείς δυνάμεθα παρρησιάσασθαι την εις Χριστόν πίστιν και την ομολογίαν άνευ της παρ' αυτού δυνάμεως και συνεργείας, ούτε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρρησιάσεται υπέρ ημών εν αιώνι τω μέλλοντι και συστήσει τω οικείω Πατρί άνευ τού λαβείν αφ' ημών τας αφορμάς».

 Και ο αείμνηστος, μακάριος εκκλησιαστι­κός ανήρ ομολόγησε την εις Χριστόν πίστη με τη δύναμη του Χριστού, αλλά και ο Χρι­στός θα τον συστήσει στον Πατέρα Του, αφού έλαβε από αυτόν τις αφορμές, δηλαδή τον ζήλο, τον αγώνα, τους ιδρώτας και τους διωγμούς που δέχτηκε υπέρ του ονόματός Του.

 Κοιμήσου μακάριε και ευλογημένε δούλε του Θεού τον ύπνο του δικαίου με την ελ­πίδα ότι «μείζων εστίν ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω» (Α’ Ιω. Δ’, 4 ), με την πίστη ότι η Εκκλησία, δια των συνεχιστών του έργου σου και δι' όλων των δυνάμεών της, θα πολεμά τον διάβολο και θα λύσει τις μηχανές του πονηρού, και με την βεβαιότητα της τελικής νίκης του Χριστού επί των δυνάμεων του σκότους, του Αρνίου επί του θηρίου της Αποκαλύψεως, τότε όταν θα κληθείς και συ μαζί με όλους τους Προφήτας, Μάρτυρας και Ομολογητάς να λάβεις τον «αμαράντινον της δόξης στέφανον» (Α Πέτρ. Ε’ 4), για όλους τους κόπους και μόχθους που κατέβαλες, και τους πειρασμούς που δέχθηκες, κα­τά την διάρκεια της πολυτάραχης ζωής σου, υπέρ της δόξης του Θεού, του Αγίου Ονόμα­τός Του και της Εκκλησίας του Χριστού.

 Και τώρα, που τελείωσα το κείμενο αυτό, περασμένα μεσάνυχτα, προσδεχόμενος την ανατολή του ηλίου της επομένης ημέρας, αι­σθάνομαι μεγάλη χαρά από την ελπίδα της ανατολής του Ηλίου της δικαιοσύνης, της Ημέρας του Κυρίου, της αναστάσεως των νεκρών και της αιωνίου ζωής, αλλά και της συμμέτοχης σου στο πανηγύρι στην «Εκκλησία πρωτοτόκων εν ουρανοίς απογεγραμμέ­νων» (Εβρ. ιβ, 23).

  • Παρασκευή
    6 Δεκεμβρίου

    Νικολάου επισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού